آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٤٠٦

ديگر رفت- (يعنى مانع سفرش نمى‌شوند، كسى حقّ ندارد او را از خروج منع كند)- براى اهالى آن شهر نيز همين امور را مى‌نويسند تا يك سال به پايان رسد.

مدائنى پرسيد: اگر به فكر پناهنده شدن به مشركان افتاد و به سرزمين شرك رفت؟ امام رضا عليه السلام فرمود: اگر به آن‌جا رفته با اهل شرك مقاتله مى‌كنند تا او را اخراج كنند.

٨- ورواه أيضاً عن إسحاق المدائني، عن أبي الحسن عليه السلام نحوه إلّا أنّه قال:

فقال له الرّجل فإن أتى أرض الشّرك فدخلها؟ قال: يضرب عنقه إن أراد الدّخول في أرض الشّرك. [١]

روايت گذشته را اسحاق مدائنى از امام رضا عليه السلام با اضافه‌اى نقل مى‌كند. مردى پرسيد:

اگر محارب به سرزمين شرك آمد و به آن داخل شد؟ امام عليه السلام فرمود: اگر مى‌خواهد به سرزمين شرك برود، گردنش را مى‌زنند.

٩- وعنه، عن محمّد بن عيسى، عن يونس، عن محمّد بن سليمان، عن عبيداللَّه بن إسحاق، عن أبي الحسن عليه السلام مثله إلّا أنّه قال في آخره: يفعل ذلك به سنة فإنّه سيتوب وهو صاغر. قلت: فإن أمّ أرض الشّرك يدخلها؟ قال: يقتل. [٢]

فقه الحديث: اين حديث همان روايت مدائنى است. فقط در آخرش امام عليه السلام فرمود: تا يك سال با محارب به طريق مذكور عمل مى‌شود. زود است توبه كند در حالى كه خوار و ذليل شده باشد.

راوى پرسيد: اگر قصد دارد به سرزمين شرك برود، حكمش چيست؟ امام عليه السلام فرمود:

او را مى‌كشند.

جمع‌بندى روايات‌

نكته‌ى اوّل: در مباحث قبل گفتيم: آيه‌ى شريفه‌ أَوْ يُنفَوْاْ مِنَ الْأَرْضِ‌ بر تبعيد محارب از محل وقوع جنايت دلالت دارد، امّا آيه نسبت به محل تبعيد بيانى ندارد. پس، لازم‌

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٥٣٩، باب ٤ از ابواب حدّ محارب، ح ٤.

[٢]. همان، ح ٢.