آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٢١٣ - مستند قول سوّم (تخيير امام بين عفو و قطع دست)
عدم دقّت در معناى روايت، اقتضا مىكند بگوييم: بر انكار بعد از دو اقرار دلالت دارد، امّا تأمّل و دقّت در مفاد آن، و در نظر گرفتن «فاء» تفريع بيانگر معنايى است كه ما استظهار كرديم. اگر تنزّل كنيم، احتمالى در مقابل احتمال بوده، و هر دو در عرض يكديگر هستند؛ لذا دلالت روايت ناتمام خواهد بود.
از نظر سند، روايت مرسله مىباشد؛ و ممكن است ضعف سندش را به عمل اكثر قدما به آن جبران كرد. لذا، اشكال عمدهى ما بر سر سند روايت نيست، بلكه به ضعف دلالت آن را ساقط مىكنيم.
مستند قول سوّم (تخيير امام بين عفو و قطع دست)
مستند قولى كه مختار شيخ طوسى رحمه الله در كتاب خلاف است [١] و بر آن ادّعاى اجماع كرده، دو روايت زير است كه بايد به بررسى آنها بپردازيم.
وعنه، عن محمّد بن يحيى، عن طلحة بن زيد، عن جعفر عليه السلام، قال: حدّثني بعض أهلي أنّ شابّاً أتي أمير المؤمنين عليه السلام فأقّر عنده بالسّرقة، قال: فقال له عليّ عليه السلام إنّي أراك شابّاً لا بأس بهبتك، فهل تقرأ شيئاً من القرآن؟ قال: نعم، سورة البقرة، فقال: قد وهبت يدك لسورة البقرة.
قال: وإنّما منعه أن يقطعه لأنّه لم يقم عليه بيّنة. [٢]
سند روايت: مشتمل بر طلحة بن زيد است؛ و اين فرد هرچند عامى است، ليكن ثقه و رواياتش معتبر مىباشد. لذا، تضعيف اين روايت توسط صاحب جواهر رحمه الله صحيح نيست. [٣]
فقه الحديث: طلحة بن زيد مىگويد: جعفر- اينگونه تعبير كردن از امام صادق عليه السلام بيانگر عامى بودن راوى است- فرمود: بعضى از بستگانم برايم گفت: جوانى خدمت
[١]. كتاب الخلاف، ج ٥، ص ٤٤٤، مسأله ٤١.
[٢]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٤٨٨، باب ١٣ از ابواب حدّ سرقت، ح ٥.
[٣]. جواهر الكلام، ج ٤١، ص ٥٢٨.