در آغاز تمام سطح كره زمين بر اثر بارانهاى سيلابى زير آب پنهان بود، و ساليان درازى بر اين منوال گذشت، بارانهاى سيلابى فرو نشستند، آبها در گودالهاى زمين جاى گرفتند، و خشكيها تدريجا از زير آب نمايان گشتند، اين همان چيزى است كه در روايات اسلامى به عنوان «دحو الارض» معروف شده است.
و از آنجا كه آفرينش كوهها- با آن فوائد زيادى كه دارند- يكى از نشانه‌هاى توحيد است، به ذكر آن پرداخته و اضافه مى‌كند: «ما در زمين كوههاى مستقر و ثابتى افكنديم» «وَ أَلْقَيْنا فِيها رَواسِيَ».
تعبير به «القاء» (افكندن) در مورد كوهها با اين كه مى‌دانيم كوهها همان چين‌خوردگى‌هاى زمين هستند كه بر اثر سرد شدن تدريجى پوسته زمين و يا به خاطر مواد آتشفشانى، به وجود آمده‌اند ممكن است از اين نظر باشد كه: «القاء» به معنى «ايجاد» نيز آمده است، در زبان روزمره خود نيز مى‌گوئيم كه ما براى فلان زمين طرحى ريختيم، و چند اطاق در آن انداختيم يعنى بنا كرديم و ايجاد نموديم.
به هر حال، اين كوهها علاوه بر اين كه از ريشه به هم پيوسته‌اند و همچون زرهى زمين را در برابر فشار درونى از لرزشها حفظ مى‌كنند، و افزون بر اين كه قدرت طوفانها را در هم شكسته و وزش باد و نسيم را به دقت كنترل مى‌نمايند، محل خوبى براى ذخيره آبها به صورت برف و يا چشمه‌ها مى‌باشند.
مخصوصاً تكيه روى كلمه «رَواسِىَ» جمع «راسيه» به معنى «ثابت» و «پا بر جا»، اشاره لطيفى است به آنچه در بالا بيان كرديم كه آنها هم خودشان ثابتند و هم مايه ثبات پوسته زمين و زندگى انسانها مى‌باشند.
سپس به سراغ مهمترين عامل زندگى بشر و همه جانداران يعنى گياهان رفته، و مى‌فرمايد: «ما در روى زمين از هر گياه موزون رويانديم» «وَ أَنْبَتْنا فِيها