و سرانجام سخنگوى بليغى شد». «١»
***
پس از آفرينش انسان، به نعمت مهم ديگرى يعنى خلقت چهار پايان، و فوائد مختلفى كه از آنها عايد مى‌شود اشاره كرده مى‌گويد: «خداوند چهار پايان را آفريد در حالى كه در آنها وسيله پوشش براى شما است و منافع ديگر و از گوشت آنها مى‌خوريد» «وَ الأَنْعامَ خَلَقَها لَكُمْ فِيها دِفْ‌ءٌ وَ مَنافِعُ وَ مِنْها تَأْكُلُونَ».
در اين آيه، نخست، به مسأله خلقت چهار پايان كه دليلى بر علم و قدرت خدا است، پرداخته، پس از آن به بيان نعمتهاى مختلفى كه در آنها وجود دارد مى‌پردازد، و از ميان اين نعمتها به سه قسمت اشاره كرده:
ابتدا مسأله «دِفْ‌ء» كه به معنى هر گونه پوشش است مى‌باشد، (با استفاده از پشم و پوست آنها) مانند: لباس، لحاف، كفش، كلاه، خيمه، و ديگر «مَنافِع» كه اشاره به شير و مشتقات آنست، و سوم گوشت كه با جمله «وَ مِنْها تَأْكُلُونَ» بيان شده است.
جالب اين كه: در ميان اين همه فوائد، قبل از هر چيز مسأله پوشش و مسكن را مطرح مى‌كند؛ زيرا بسيارى از مردم (به خصوص باديه نشينان) هم لباسشان از پشم و مو يا پوست تهيه مى‌شود، و هم خيمه‌هايشان كه آنها را از سرما و گرما حفظ مى‌كند.
و به هر حال، اين دليل بر اهميت پوشش و مسكن و مقدم بودن آن بر هر چيز ديگر است.
نكته ديگر اين كه: آن را قبل از «مَنافِع» ذكر كرده، اشاره به اين كه: پوشش در واقع براى دفع ضرر است، و دفع ضرر مقدم بر جلب منفعت مى‌باشد.