را از مشاهده جمال حق محروم نگرداند.
٢- به هنگام آغاز تلاوت قرآن بايد از شيطان رجيم و رانده شده درگاه حق، به خدا پناه برد، چنانكه در آيات فوق خوانديم: «فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ».
در روايتى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه: در پاسخ اين سؤال: چگونه اين دستور را عمل كنيم؟ و چه بگوئيم؟ فرمود: بگو:
«أَسْتَعِيذُ بِالسَّمِيعِ الْعَلِيمِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيْمِ». «١»

و در روايت ديگرى مى‌خوانيم كه: امام عليه السلام به هنگام تلاوت سوره «حمد» فرمود: أَعُوذُ بِاللَّهِ السَّمِيعِ الْعَلِيمِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجِيمِ وَ أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ يَحْضُرُونِ: «به خداوند شنوا و دانا از شيطان رجيم پناه مى‌برم، و هم به او پناه مى‌برم از اين كه نزد من حضور يابند»!. «٢»
و همان گونه كه در بالا گفتيم اين پناه بردن، نبايد محدود به لفظ و سخن باشد بلكه بايد در اعماق روح و جان نفوذ كند، به گونه‌اى كه انسان هنگام تلاوت قرآن از خوهاى شيطانى جدا گردد، و به صفات الهى نزديك شود، تا موانع فهم كلام حق از محيط فكر او برخيزد و جمال دلاراى حقيقت را به درستى ببيند.
بنابراين، پناه بردن به خدا از شيطان، هم در آغاز تلاوت قرآن لازم است و هم در تمام مدت تلاوت هر چند به زبان نباشد.
٣- قرآن را بايد به صورت «ترتيل» تلاوت كرد، يعنى شمرده، و توأم با تفكر: «وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيْلًا». «٣»