رسولى فرستاديم» «وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا».
«أُمَّت» از كلمه «أُم» به معنى مادر و يا به معنى هر چيزى كه ديگرى را به خود ضميمه مى‌كند، آمده، و از اين رو به هر جماعتى كه در ميان آنها يك نوع وحدت، از نظر زمان يا مكان يا تفكر و يا هدف بوده باشد امت مى‌گويند، و از بررسى موارد استعمال آن، در قرآن كه به ٦٤ مورد بالغ مى‌شود اين واقعيت تأييد مى‌گردد.
سپس اضافه مى‌كند: محتواى دعوت همه اين رسولان اين بود «خداى يكتا را بپرستيد و از طاغوت اجتناب كنيد» «أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ». «١»

به اين ترتيب، دعوت به سوى «توحيد» و «مبارزه با طاغوت» اساس دعوت تمام پيامبران را تشكيل مى‌داده، و نخستين چيزى بوده است كه: همه بدون استثناء به آن دعوت مى‌كردند، چرا كه اگر پايه‌هاى توحيد محكم نشود، و طاغوتها از جوامع انسانى و محيط افكار طرد نگردند، هيچ برنامه اصلاحى قابل پياده كردن نيست.
«طاغوت»، همان گونه كه قبلًا نيز گفته‌ايم، صيغه مبالغه از ماده «طغيان» به معنى متجاوز و متعدى از حد و مرز است، و به هر چيزى كه وسيله تجاوز از حدّ گردد، نيز گفته مى‌شود، از اين جهت، به شيطان، بت، حاكم جبار و ستمگر و مستكبر، و بالاخره مسيرى كه به غير حق منتهى گردد، طاغوت گفته مى‌شود.
اين كلمه هم به معنى مفرد و هم به معنى جمع استعمال مى‌شود، هر چند گاهى آن را به «طواغيت» جمع مى‌بندند.
اكنون، ببينيم نتيجه دعوت انبيا به توحيد به كجا رسيد، در اينجا قرآن مى‌گويد: