عذاب الهى مى‌كرد، بعضى از لجوجان مى‌گفتند: اگر اين عذاب و كيفر كه مى‌گوئى راست است پس چرا به سراغ ما نمى‌آيد؟!
و شايد گاهى اضافه مى‌كردند: اگر فرضاً عذابى در كار باشد ما دست به دامن بتها مى‌شويم كه در پيشگاه خدا شفاعت كنند تا اين عذاب را از ما بردارد، مگر نه اين است كه: آنها شفيعان درگاه اويند؟!
نخستين آيه اين سوره، خطّ بطلان بر اين اوهام كشيده مى‌گويد: «عجله نكنيد فرمان خدا براى مجازات مشركان و مجرمان، قطعا فرا رسيده است» «أَتى‌ أَمْرُ اللَّهِ فَلاتَسْتَعْجِلُوهُ».
و اگر فكر مى‌كنيد بتان شفيعان درگاه اويند سخت در اشتباهيد «خداوند منزه و برتر از آنست كه آنها براى او شريك مى‌سازند» «سُبْحانَهُ وَ تَعالى‌ عَمَّا يُشْرِكُونَ».
بنابراين، «أَمْرُ اللَّهِ» در آيه فوق اشاره به فرمان خداوند در مورد عذاب مشركان است، و كلمه «أَتى‌» هر چند فعل ماضى است، و به معنى تحقق اين فرمان در گذشته است، اما مفهوم آن مضارعى است كه قطعاً تحقق مى‌يابد، و اين در قرآن فراوان است كه: مضارع قطعى الوقوع، با صيغه ماضى ذكر مى‌شود.
بعضى از مفسران، نيز احتمال داده‌اند: «أَمْرُ اللَّهِ»، اشاره به خود عذاب است نه فرمان عذاب، و بعضى نيز آن را به معنى «روز قيامت» گرفته‌اند، ولى، تفسيرى كه ذكر كرديم، از همه اينها نزديكتر به نظر مى‌رسد.
***
و از آنجا كه هيچ مجازات و كيفرى، بدون بيان كافى و اتمام حجت، عادلانه نيست، در آيه بعد اضافه مى‌كند: «خداوند فرشتگان را با روح الهى به فرمانش بر هر كس از بندگانش كه بخواهد نازل مى‌كند» «يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِهِ