تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦
اعماق آسمانهاى دور فرياد بىصدائى مىكشند كه ما هم اينجائيم!
اين منظره زيباى شاعرانه كه شايد براى بعضى بر اثر تكرار مشاهده، عادى جلوه كند بيش از آنچه فكر كنيم ديدنى و جالب و شوقانگيز است.
گاهى، كه ماه با اشكال مختلفش، در جمع آنها ظاهر مىشود، چهره تازه و اعجابانگيز ديگرى، به خود مىگيرند.
بعد از غروب آفتاب، يكى بعد از ديگرى ظاهر مىشوند، گوئى از پشت پرده بيرون مىدوند، و به هنگام طلوع صبح، فرار كرده و در برابر نيروى خيره كننده آفتاب، خود را پنهان مىكنند.
از اين گذشته، از نظر زيبائىهاى علمى و اسرار بسيار فراوان، چهره آسمان آن چنان زيبا است كه هزاران سال است چشم همه دانشمندان را به خود مشغول داشته به ويژه امروز كه، با نيرومندترين تلسكوپها و دوربينهاى عظيم نجومى به سوى آن خيره مىشوند، و هر زمان اسرار تازهاى از اين عالم پر غوغا، و در عين حال خاموش، براى مردم جهان كشف مىكنند.
راستى «چرخ، با اين اختران، نغز و خوش و زيباستى»! ...
***
در آيه بعد اضافه مىكند: «ما اين آسمان را از هر شيطان رجيم و شوم و ملعون محفوظ داشتهايم» «وَ حَفِظْناها مِنْ كُلِّ شَيْطانٍ رَجِيمٍ».
***
«مگر آن شيطانهائى كه هوس «استراق سمع» (و خبرگيرى دزدكى) كنند، كه شهاب آشكار آنها را تعقيب مىكند و به عقب مىراند» «إِلَّا مَنِ اسْتَرَقَ السَّمْعَ فَأَتْبَعَهُ شِهابٌ مُبِينٌ».
***