صيد مى‌شود.
لذا اكنون كه جمعيت كره زمين رو به افزايش است و بعضى در مطالعات ابتدائى خود احساس مى‌كنند، خطر كمبود مواد غذائى، مردم جهان را براى آينده تهديد مى‌كند، افكار دانشمندان متوجه درياها شده، و چشم اميد خود را به آن دوخته‌اند تا از طريق پرورش و تكثير نسل انواع ماهيها بتوانند اين كمبود را به مقدار قابل ملاحظه‌اى، بر طرف سازند، اين از يكسو.
از سوى ديگر، مقرراتى براى جلوگيرى از آلوده شدن آب درياها و از ميان رفتن نسل ماهى‌ها، وضع كرده‌اند كه: از مجموع آن اهميت جمله فوق، كه در چهارده قرن قبل در قرآن نازل شده است، روشنتر مى‌شود.
ديگر از منافع آن، مواد زينتى است كه از درياها استخراج مى‌شود لذا اضافه مى‌كند: «تا از آن زينتى براى پوشيدن استخراج كنيد» «وَ تَسْتَخْرِجُوا مِنْهُ حِلْيَةً تَلْبَسُونَها».
انسان، مانند چهارپايان نيست كه ذوق نداشته باشد، بلكه يكى از ابعاد معروف چهارگانه روح انسان را حسّ زيبائى تشكيل مى‌دهد كه سرچشمه پيدايش شعر و هنر اصيل و مانند آنها است.
بدون شك، اين بُعد از روح انسانى نقش مؤثرى در حيات بشر دارد، لذا بايد به طرز صحيح و سالمى- دور از هر گونه افراط و تفريط و اسراف و تبذير- اشباع گردد.
آنها كه غرق در تجمل پرستى و انواع زينتند به همان گونه گمراهند كه افراد خشك و مخالف هر گونه زينت؛ چرا كه، يكى در طرف افراط و مايه نابودى سرمايه‌ها و ايجاد فاصله طبقاتى و كشتن معنويات است، و ديگرى در طرف تفريط و باعث خمودى و ركود.