و پس از بيان اين اوصاف پنجگانه به بيان پنج نتيجه مهم اين صفات پرداخته، چنين مى‌گويد:
١- «خداوند، ابراهيم را براى نبوت و ابلاغ دعوتش برگزيد» «اجْتَباهُ»
٢- «خدا او را به راه راست هدايت كرد» و از هر گونه لغزش و انحراف حفظ نمود «وَ هَداهُ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ».
؛ چرا كه هدايت الهى همان گونه كه بارها گفته‌ايم: به دنبال لياقتها و شايستگيهائى است كه: انسان از خود ظاهر مى‌سازد چون بى حساب چيزى به كسى نمى‌دهند.
***
٣- «ما در دنيا به او حسنه داديم» «وَ آتَيْناهُ فِي الدُّنْيا حَسَنَةً».
«حَسَنَة» به معنى وسيعش: هر گونه نيكى را در بر مى‌گيرد، از مقام نبوت و رسالت گرفته، تا نعمتهاى مادى، فرزندان شايسته و مانند آن.
٤- «و در آخرت از صالحان است» «وَ إِنَّهُ فِي الآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ».
با اين كه: ابراهيم از سر سلسله صالحان بود در عين حال مى‌گويد: او از صالحان خواهد بود، و اين نشانه عظمت مقام صالحان است كه «ابراهيم» عليه السلام با اين همه مقام در زمره آنها محسوب مى‌شود، مگر نه اين كه: خود ابراهيم، از خدا اين تقاضا را كرده بود: رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ: «خداوندا! نظر صائب به من عطا كن، و مرا از صالحان قرار ده». «١»
***
٥- آخرين امتيازى كه خدا به ابراهيم عليه السلام در برابر آن همه صفات برجسته داد اين بود كه: مكتب او نه تنها براى اهل عصرش كه براى هميشه، مخصوصاً