عسل، به خاطر خاصيت ميكرب كشى‌اش براى مبتلايان به اسهال مفيد است.
عسل، در درمان زخم معده و اثنى عشر عامل مؤثرى شمرده شده است.
عسل، به عنوان داروى معالج رماتيسم، نقصان قوه نمو عضلات، و ناراحتيهاى عصبى شناخته شده.
عسل، براى رفع سرفه مؤثر است، و صدا را صاف مى‌كند.
خلاصه، خواص درمانى عسل، بيش از آن است كه در اين مختصر بگنجد.
علاوه بر اين، از عسل داروهائى براى لطافت پوست و زيبائى صورت، طول عمر ورم دهان و زبان، ورم چشم، خستگى و ترك‌خوردگى پوست و مانند آن مى‌سازند.
مواد و ويتامينهاى موجود در عسل، بسيار است، از مواد معدنى: آهن، فسفر، پتاسيم، يد، منيزيم، سرب، مس، سولفور، نيكل، روى، سديم، و غير آن، از مواد آلى: صمغ، پولن، اسيدلاكتيك، اسيدفورميك، اسيدسيتريك، اسيد تارتاريك و روغنهاى معطر، و از ويتامينها داراى ويتامينهاى ششگانه- آ- ب- ث- د- كا- ا- مى‌باشد.
بعضى نيز قائل به وجود ويتامين پ ب در عسل هستند.
عسل، در خدمت درمان، بهداشت، و زيبائى انسانها است.
***
در روايات اسلامى نيز روى خاصيت درمانى عسل، تكيه شده است، در روايات متعددى از امام على و امام صادق عليهما السلام و بعضى ديگر از معصومين عليهم السلام نقل شده كه: مَا اسْتَشْفَى النَّاسُ بِمِثْلِ الْعَسَلِ: «مردم به چيزى مانند عسل