اين در حقيقت سومين، بيان است براى لزوم پرستش معبود يگانه، يعنى اللَّه، و منظور اين است: اگر پرستش بتها به خاطر شكر نعمت است، كه بتها به شما نعمتى نداده‌اند كه شكرش لازم باشد، بلكه سر تا پاى وجود شما را نعمتهاى خدا فرا گرفته است، با اين حال بندگى او را رها مى‌كنيد و به سراغ بتها مى‌رويد!
علاوه بر اين «هنگامى كه ناراحتيها، مصائب، بلاها و رنجها به سراغ شما مى‌آيد براى دفع آنها تنها دست تضرع به درگاه او برمى‌داريد و او را مى‌خوانيد» «ثُمَّ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فَإِلَيْهِ تَجْئَرُونَ».
از اين رو اگر پرستش بتها به خاطر دفع ضرر، و حل مشكلات است، آن هم كه از ناحيه خدا است و شما نيز عملًا ثابت كرده‌ايد كه در سخت‌ترين حالات زندگى، همه چيز را رها مى‌كنيد و تنها به درگاه او مى‌رويد.
و اين چهارمين بيان براى مسأله توحيد عبادت است.
«تَجْئَرُونَ» در اصل از ماده «جُؤار» (بر وزن غبار) به معنى آواى چهار پايان و وحوش است كه بى‌اختيار به هنگام درد و رنج سر مى‌دهند و سپس به عنوان كنايه در همه ناله‌هائى كه بى‌اختيار از درد و رنج برمى‌خيزد به كار رفته است.
انتخاب اين تعبير در اينجا مخصوصاً اين نكته را مى‌رساند كه در آن زمان كه مشكلات فوق العاده زياد مى‌شود و كارد به استخوان مى‌رسد و بى‌اختيار فرياد درد و رنج مى‌كشيد، آيا در آن زمان جز «اللَّه» را مى‌خوانيد؟!
پس چرا در حال آرامش و مشكلات كوچك دست به دامن بت مى‌زنيد؟!
***
آرى، در اين گونه موارد، خداوند نداى شما را مى‌شنود و به آن پاسخ مى‌گويد و مشكلاتتان را برطرف مى‌سازد «سپس هنگامى كه زيان و رنج را از