٦٥ وَ اللَّهُ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَحْيا بِهِ الأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ
٦٦ وَ إِنَّ لَكُمْ فِي الأَنْعامِ لَعِبْرَةً نُسْقِيكُمْ مِمَّا فِي بُطُونِهِ مِنْ بَيْنِ فَرْثٍ وَ دَمٍ لَبَناً خالِصاً سائِغاً لِلشَّارِبِينَ
٦٧ وَ مِنْ ثَمَراتِ النَّخِيلِ وَ الأَعْنابِ تَتَّخِذُونَ مِنْهُ سَكَراً وَ رِزْقاً حَسَناً إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ
ترجمه:
٦٥- خداوند از آسمان، آبى فرستاد؛ و زمين را، پس از آن كه مرده بود، حيات بخشيد. در اين، نشانه روشنى است براى جمعيتى كه گوش شنوا دارند.
٦٦- و در وجود چهار پايان، براى شما (درسهاى) عبرتى است: از درون شكم آنها، از ميان غذاهاى هضم شده و خون، شير خالص و گوارا به شما مى‌نوشانيم!.
٦٧- و از ميوه‌هاى درختان نخل و انگور، مسكرات (ناپاك) و روزى خوب و پاكيزه مى‌گيريد؛ در اين، نشانه روشنى است براى جمعيتى كه انديشه مى‌كنند!.
تفسير:
آبها، ميوه‌ها، دامها
بار ديگر به بيان نعمتها و مواهب گوناگون پروردگار باز مى‌گردد، كه هم تأكيدى است بر مسأله توحيد و شناخت خدا، و هم در لابلاى آن اشاره‌اى به مسأله معاد است، و هم با ذكر اين نعمتها، حسّ شكرگزارى بندگان را تحريك