مى‌گويد: «و ما اين كتاب آسمانى (قرآن) را بر تو نازل كرديم كه بيان همه چيز در آن است» «وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْ‌ءٍ».
«هم هدايت است و هم رحمت، و هم مايه بشارت براى همه مسلمانان جهان» «وَ هُدىً وَ رَحْمَةً وَ بُشْرى‌ لِلْمُسْلِمِينَ».
***
نكته‌ها:
١- قرآن بيانگر همه چيز است.
از مهمترين مباحثى كه در آيات فوق به ميان آمده «تبيان كل شى‌ء» بودن قرآن است.
«تِبْيان» (به كسر «تا» يا فتح آن) معنى مصدرى دارد، يعنى بيان كردن «١» و از اين تعبير با توجه به وسعت مفهوم «كل شى‌ء» به خوبى مى‌توان استدلال كرد كه:
در قرآن، بيان همه چيز هست، ولى با توجه به اين نكته كه قرآن يك كتاب تربيت و انسانسازى است كه براى تكامل فرد و جامعه در همه جنبه‌هاى معنوى و مادى نازل شده است روشن مى‌شود كه: منظور از همه چيز، تمام امورى است كه براى پيمودن اين راه لازم است، نه اين كه: قرآن يك «دائرة المعارف» بزرگ است كه تمام جزئيات علوم رياضى و جغرافيائى و شيمى و فيزيك و گياه شناسى و مانند آن در آن آمده است، هر چند قرآن يك دعوت كلى به كسب همه علوم و دانشها كرده كه تمام دانشهاى ياد شده و غير آن در اين دعوت كلى جمع است.
به علاوه، گاهگاهى به تناسب بحثهاى توحيدى و تربيتى، پرده از روى