بعضى خوبست و بعضى خوبتر، ولى، خداوند همه را به حساب خوبتر مى‌گذارد، و پاداش خوبتر را به آنها مى‌دهد، و اين، نهايت بزرگوارى است كه فى المثل شخصى چند نوع كالا براى فروش عرضه كند، عالى، خوب و متوسط، و خريدار همه را به قيمت عالى بخرد!
ضمناً جمله «وَ لَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا ...» خالى از اشاره به اين نكته نيست كه: صبر و استقامت و پايمردى در مسير طاعت و مخصوصاً پايبند بودن به عهد و پيمان، از بهترين اعمال آدمى است.
در حديثى از على عليه السلام در «نهج البلاغه» مى‌خوانيم: الصَّبْرَ مِنَ الإِيمَانِ كَالرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ وَ لا خَيْرَ فِي جَسَدٍ لا رَأْسَ مَعَهُ وَ لا فِي إِيمَانٍ لا صَبْرَ مَعَهُ: «صبر و استقامت در برابر ايمان، همچون سر است در برابر تن، تن بى سر، فايده، دوام و بقائى ندارد همچنين ايمان بدون صبر و پايمردى». «١»
***
و به دنبال آن به صورت يك قانون كلى نتيجه اعمال صالح توأم با ايمان را از هر كس، و به هر صورت تحقق يابد، در اين دنيا و جهان ديگر، بيان مى‌كند، و مى‌گويد: «هر كس عمل صالح انجام دهد در حالى كه مؤمن باشد، خواه مرد يا زن به او حيات پاكيزه مى‌بخشيم، و پاداش آنها را به بهترين اعمالى كه انجام مى‌دادند خواهيم داد» «مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ».
و به اين ترتيب، معيار، تنها «ايمان» و «اعمال صالح زائيده آن» است و ديگر هيچ قيد و شرطى، نه از نظر سن و سال، نه از نظر نژاد، نه از نظر جنسيت و نه از نظر پايه و رتبه اجتماعى در كار نيست.