تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٥
***
نكتهها:
١- فلسفه احترام به عهد و پيمان
مىدانيم مهمترين سرمايه يك جامعه، اعتماد متقابل افراد اجتماع نسبت به يكديگر است، اصولًا- آنچه جامعه را از صورت آحاد پراكنده بيرون مىآورد و همچون رشتههاى زنجير به هم پيوند مىدهد، همين اصل اعتماد متقابل است كه پشتوانه فعاليتهاى هماهنگ اجتماعى و همكارى در سطح وسيع مىباشد.
عهد و پيمان و سوگند، تأكيدى است بر حفظ اين همبستگى و اعتماد متقابل، اما آن روز كه عهد و پيمانها پشت سر هم شكسته شود، ديگر اثرى از اين سرمايه بزرگ اعتماد عمومى باقى نخواهد ماند، و جامعه به ظاهر متشكل، تبديل به آحاد پراكنده فاقد قدرت مىشود.
به همين دليل، مكرراً در آيات قرآن، و به طور گسترده و احاديث اسلامى، روى مسأله وفاى به عهد و ايستادگى در برابر سوگندها تأكيد شده است، و شكستن آن از گناهان كبيره محسوب مىشود.
اميرمؤمنان على عليه السلام در فرمان «مالك اشتر» به اهميت اين مسأله در اسلام و جاهليت اشاره كرده، و آن را مهمترين و عمومىترين مسأله مىشمرد، و تأكيد مىكند: حتى مشركان نيز به اين امر پايبند بودهاند، زيرا عواقب دردناك پيمانشكنى را دريافته بودند. «١»
در دستورات جنگى اسلام، مىخوانيم: حتى امان دادن يك نفر از سربازان عادى، به فرد يا افرادى از لشكر دشمن، براى همه مسلمانان لازم المراعات است!.