چيز را تحت الشعاع قرار داده، باز دامدارى و كشاورزى، مهمترين بخش توليد زندگى انسان را تشكيل مى‌دهد؛ چرا كه مى‌دانيم پايه اصلى تغذيه در اين دو قسمت نهفته شده، و به همين دليل، رسيدن به حدّ خودكفائى در قسمت دامدارى و كشاورزى، نه تنها ضامن استقلال اقتصادى است كه استقلال سياسى نيز تا حدّ زيادى به آن مربوط است.
بنابراين، جاى تعجب نيست كه تمام ملتهاى دنيا كوشش مى‌كنند كه صنعت كشاورزى و دامدارى خود را تا سر حدّ امكان، توسعه دهند و از صنايع مدرن براى اين توسعه كمك گيرند.
نياز به اين دو، تا آن حدّ اساسى است كه گاه كشورهاى به اصطلاح ابر قدرتى همچون «روسيه» براى رفع نيازمندى خود، در اين زمينه ناچار مى‌شوند با دادن امتيازهاى سياسى، دست نياز خود را به سوى كشورهائى كه درست در قطب مخالفند دراز كنند!
و به همين جهت، در اسلام و تعليمات حيات آفرين آن، اهميت فوق العاده زيادى به مسأله دامدارى و كشاورزى داده شده است و با استفاده از هر فرصت، مسلمانان را تشويق به اين دو نموده.
در آيات فوق، ديديم: با چه لحن تشويق آميزى از موضوع دامها سخن مى‌گويد، و منافع آن را اعم از منافع غذائى و پوششى بر مى‌شمرد و حتى رفت و آمد آنها را به صحرا با تعبير زيبائى كه بسيار شوق‌انگيز است بيان مى‌كند.
همچنين، درباره اهميت زراعت و ميوه‌هاى مختلف، و كشاورزى به طور كلى، در آيات آينده، سخن به ميان خواهد آمد.
در روايات اسلامى، در زمينه دامدارى، تعبيرات جالبى ديده مى‌شود و همچنين در زمينه كشاورزى، كه به عنوان نمونه، احاديث زير را از منابع مختلف