در آيات مورد بحث، اعتقاد مؤمنان را با ذكر نتائجش مى‌خوانيم.
نخست مى‌گويد: «هنگامى كه به پرهيزگاران گفته شد پروردگار شما چه چيز نازل كرده است؟ گفتند: خير و نيكى» «وَ قِيلَ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا ما ذا أَنْزَلَ رَبُّكُمْ قالُوا خَيْراً».
در تفسير «قرطبى» مى‌خوانيم: در آن هنگام كه پيامبر صلى الله عليه و آله در «مكّه» بود، در موسم حج كه از اطراف «جزيره عربستان» مردم گروه گروه وارد «مكّه» مى‌شدند، چون جسته گريخته مطالبى درباره پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله به گوشى بودن قرآن را به كلى انكار مى‌كردند. «٢»
آن گاه، همان گونه كه در آيات گذشته، نتيجه اظهارات مشركان، به صورت كيفرهاى مضاعف دنيوى و اخروى، مادى و معنوى، بيان شد، در آيه مورد بحث، نتيجه اظهارات مؤمنان به اين صورت بيان شده است: «براى كسانى كه نيكى كردند در اين دنيا نيكى است» «لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هذِهِ الدُّنْيا حَسَنَةٌ».
جالب اين كه «حَسَنَة» كه پاداش آنها همانند «خير» كه «اظهار» آنها بوده، مطلق گذاشته شده است و انواع حسنات و نعمتهاى اين جهان را در بر مى‌گيرد.
اين پاداش دنياى آنها است، سپس اضافه مى‌كند: «سراى آخرت از اين هم بهتر است، و چه خوبست سراى پرهيزكاران»؟ «وَ لَدارُ الآخِرَةِ خَيْرٌ وَ لَنِعْمَ دارُ الْمُتَّقِينَ».
باز در اين تعبير به كلمه «خَيْر» و جمله «لَنِعْمَ دارُ الْمُتَّقِينَ» برخورد مى‌كنيم كه هر دو، مطلقند با مفهوم گسترده‌شان، و بايد هم چنين باشد چرا كه پاداشها، بازتابهائى هستند از اعمال انسانها، در كيفيت و كميت آنها!.