به همين دليل در اسلام، استفاده از زينت به صورت معقول و خالى از هر گونه اسراف مانند بهره‌گيرى از لباسهاى خوب، انواع عطريات، بعضى سنگهاى قيمتى و مانند آن- مخصوصاً در مورد زنان- كه نياز روحيشان به زينت بيشتر است توصيه شده است، ولى، باز تأكيد مى‌كنيم: بايد خالى از اسراف و تبذير باشد.
بالاخره سومين نعمت دريا را حركت كشتى‌ها به عنوان يك وسيله مهم براى انتقال انسان و نيازمنديهاى او، ذكر مى‌كند، و مى‌فرمايد: «كشتى‌ها را مى‌بينى كه آبها را بر صفحه اقيانوسها مى‌شكافند» «وَ تَرَى الْفُلْكَ مَواخِرَ فِيهِ».
صحنه‌اى كه در برابر سرنشينان كشتى به هنگام حركت بر صفحه اقيانوسها ظاهر مى‌شود، چقدر ديدنى است خدا اين نعمت را به شما داد «تا از آن بهره گيريد و از فضل او در مسير تجارت خود از كشتى‌ها استفاده كنيد» «وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ». «١»

با توجه به اين همه نعمت، حسّ شكرگزارى را در شما زنده كند «شايد شكر نعمتهاى او را به جا آوريد» «وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ».
«فُلْك» (كشتى) هم به معنى مفرد آمده و هم به معنى جمع.
«مُواخِر» جمع «ماخِرَة» از ماده «مَخْر» (بر وزن فخر) به معنى شكافتن آب از چپ و راست است، و به صداى وزش بادهاى شديد نيز گفته مى‌شود، و از آنجا كه كشتيها به هنگام حركت آبها را با سينه خود مى‌شكافند به آنها «ماخِر» يا «ماخِرَه» مى‌گويند.
اصولًا- چه كسى اين خاصيت را در ماده‌اى كه كشتى را از آن مى‌سازند قرار