درست مانند آغاز عمر و سنين كودكى كه يكپارچه نسيان بود و فراموشكارى و ناآگاهى، آرى «خداوند آگاه و قادر است» «إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ قَدِيرٌ».
همه قدرتها در اختيار او است و به هر مقدار كه صلاح بداند، مى‌بخشد و به هر موقع كه لازم ببيند مى‌گيرد.
***
در آيه بعد نيز ادامه مى‌دهد: حتى روزى‌هاى شما به دست شما نيست، «اين خداوند است كه بعضى از شما را بر بعض ديگرى از نظر روزى برترى مى‌دهد» «وَ اللَّهُ فَضَّلَ بَعْضَكُمْ عَلى‌ بَعْضٍ فِي الرِّزْقِ».
«اما آنها كه برترى يافته‌اند به خاطر تنگ‌نظرى، حاضر نيستند از آنچه در اختيار دارند به بندگان مملوك خود بدهند و آنها را در اموال خويش شريك سازند تا آنها نيز با شما مساوى گردند» «فَمَا الَّذِينَ فُضِّلُوا بِرَادِّي رِزْقِهِمْ عَلى‌ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَهُمْ فِيهِ سَواءٌ».
بعضى از مفسران، احتمال داده‌اند: اين جمله اشاره به پاره‌اى از اعمال احمقانه مشركان باشد كه، براى بتها و آلهه خود، سهمى از چهارپايان و كشت و زرع خود قائل بودند، در حالى كه، اين سنگ و چوبهاى بى‌ارزش كمترين نقشى در زندگى آنها نداشتند، ولى، حاضر نبودند همان را در اختيار بردگان بيچاره‌اى بگذارند كه شب و روز به آنها خدمت مى‌كردند.
***