١٩ وَ الأَرْضَ مَدَدْناها وَ أَلْقَيْنا فِيها رَواسِيَ وَ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ مَوْزُونٍ
٢٠ وَ جَعَلْنا لَكُمْ فِيها مَعايِشَ وَ مَنْ لَسْتُمْ لَهُ بِرازِقِينَ
٢١ وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ
ترجمه:
١٩- و زمين را گسترديم؛ و در آن كوههاى ثابتى افكنديم؛ و از هر گياه موزون، در آن رويانديم.
٢٠- و براى شما انواع وسايل زندگى در آن قرار داديم؛ و همچنين براى كسانى كه شما نمى‌توانيد به آنها روزى دهيد.
٢١- خزائن همه چيز تنها نزد ماست؛ ولى ما جز به اندازه معين آن را نازل نمى‌كنيم.
تفسير:
گنجينه همه چيز نزد ما است
در اين آيات به بخشى از آيات آفرينش، و نشانه‌هاى عظمت خدا در زمين، مى‌پردازد تا بحث پيشين تكميل گردد.
نخست، از خود زمين شروع كرده مى‌فرمايد: «ما زمين را گسترش داديم» «وَ الأَرْضَ مَدَدْناها».
«مد» در اصل به معنى گسترده ساختن و بسط دادن است، و به احتمال قوى در اينجا اشاره به سر برآوردن خشكيهاى زمين از زير آب است، زيرا مى‌دانيم: