٩٠ إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى‌ وَ يَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ
ترجمه:
٩٠- خداوند به عدل و احسان و بخشش به نزديكان فرمان مى‌دهد؛ و از فحشاء و منكر و ستم، نهى مى‌كند؛ خداوند به شما اندرز مى‌دهد، شايد متذكر شويد.
تفسير:
جامعترين برنامه اجتماعى
در تعقيب آيه گذشته كه قرآن را بيانگر همه چيز مى‌شمرد، در اين آيات نمونه‌اى از جامعترين تعليمات اسلام در زمينه مسائل اجتماعى، و انسانى و اخلاقى بيان شده است.
در نخستين آيه به شش اصل مهم كه سه اصل، جنبه مثبت و مأمورٌ به، و سه اصل جنبه منفى و منهىٌ عنه دارد، ديده مى‌شود.
در آغاز مى‌گويد: «خداوند فرمان به عدل و احسان مى‌دهد و (همچنين) بخشش به نزديكان» «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى‌».
چه قانونى از «عَدْل» وسيعتر و گيراتر و جامعتر تصور مى‌شود؟ عدل همان قانونى است كه تمام نظام هستى بر محور آن مى‌گردد، آسمانها و زمين و همه موجودات با عدالت بر پا هستند (بِالْعَدْلِ قامَتِ السَّماواتُ وَ الأَرْضِ). «١»

جامعه انسانى كه گوشه كوچكى از اين عالم پهناور است نيز، نمى‌تواند از