«موفقيت من تنها از ناحيه خدا است، بر او توكل كردم، و به سوى او باز مى‌گردم». «١»
ولى آنچه مسلّم است در كنار همه اين بحثها، اساس و پايه كسب روزى، تلاش و فعاليت صحيح، مثبت و سازنده و دور از هر گونه افراط و تفريط است، و اما روزى‌هائى كه بدون تلاش به انسان مى‌رسد، جنبه فرعى دارد نه اساسى، و شايد به همين دليل، على عليه السلام در كلمات قصارش در درجه اول، روزى‌هائى را ذكر مى‌كند كه انسان به دنبال آن مى‌رود سپس آنها كه به دنبال انسان مى‌آيد: يَا ابْنَ آدَمَ! الرِّزْقُ رِزْقانِ رِزْقٌ تَطْلُبُهُ وَ رِزْقٌ يَطْلُبُكَ: «اى فرزند آدم روزى دو گونه است يكى آن روزى كه تو به دنبال آن مى‌روى، و ديگرى آن روزى كه به دنبال تو مى‌آيد». «٢»
***
٢- مواسات با ديگران
در آيات فوق اشاره‌اى به تنگ‌نظرى و بخل بسيارى از انسانها شده كه آنها حاضر نيستند از مواهب بيشترى كه در اختيار دارند به زير دستان خود ببخشند (مگر آنان كه در مكتب تربيتى انبياء و رهبران الهى، پرورش يافته‌اند).
در ذيل همين آيات، در رواياتى تأكيد و توصيه به مسأله مساوات و مواسات شده است از جمله: در تفسير «على بن ابراهيم» در ذيل آيات فوق مى‌خوانيم: لايَجُوزُ لِلْرَّجُلِ أَنْ يَخُصَّ نَفْسَهُ بِشَىْ‌ءٍ مِنَ الْمَأْكُولِ دُونَ عِيالِهِ:
«براى انسان سزاوار نيست كه در خانه غذاى اختصاصى داشته باشد، و از چيزى بخورد كه خانواده او نمى‌خورد». «٣»