تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٥
اين هنگام، معبودان به آنها مىگويند: «شما دروغگو هستيد (شما هواى نفس خود را پرستش مىكرديد)»!.
٨٧- و در آن روز، همگى (ناگزير) در پيشگاه خدا تسليم مىشوند؛ و تمام آنچه را (نسبت به خدا) دروغ مىبستند، گم و نابود مىشود.
٨٨- كسانى كه كافر شدند و (مردم را) از راه خدا باز داشتند، به خاطر فسادى كه مىكردند، عذابى بر عذابشان مىافزائيم.
٨٩- (به ياد آوريد) روزى را كه از هر امتى، گواهى از خودشان بر آنها بر مىانگيزيم؛ و تو را گواه بر آنان قرار مىدهيم، و ما اين كتاب را بر تو نازل كرديم كه بيانگر همه چيز، و مايه هدايت و رحمت و بشارت براى مسلمانان است.
تفسير:
آنجا كه تمام درها به روى بدكاران بسته مىشود
در تعقيب آيات گذشته، كه واكنش نادرست منكران حق را در برابر نعمتهاى گوناگون پروردگار، بيان مىكرد، در اين آيات به گوشهاى از مجازاتهاى دردناك آنها در جهان ديگر، اشاره مىكند تا سرنوشت شوم خود را دريابند و تا دير نشده، به تجديد نظر برخيزند.
نخست، مىگويد: «به خاطر بياوريد روزى را كه ما از هر امتى گواهى بر آنها مبعوث مىكنيم» «وَ يَوْمَ نَبْعَثُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً». «١»
آيا با وجود علم بى پايان خدا، نيازى به وجود شهيد و گواه ديگرى نيز هست؟ اين سؤالى است كه: فوراً در اينجا به ذهن مىرسد، اما با توجه به يك نكته پاسخ آن روشن مىشود، و آن اين كه: اين امور، غالباً جنبه روانى دارد يعنى