معناى شكافتن و نصف كردن باشد، يعنى شما نمى‌توانيد خودتان اين بارها را بر دوش كشيده و به مقصد برسانيد مگر اين كه: نيمى از قوت شما از ميان برود و به اصطلاح نيم جان شويد، ولى تفسير اول، نزديكتر به نظر مى‌رسد.
به اين ترتيب، اين چهار پايان در درجه اول، پوشش و وسائل دفاعى براى انسان در برابر گرما و سرما توليد مى‌كنند، و در درجه بعد از فرآورده‌هاى لبنياتى آنها استفاده مى‌شود، و آن گاه از گوشتشان، و بعد آثار روانى كه در دلها مى‌گذارند، مورد توجه قرار گرفته، و سرانجام باربرى آنها.
قابل توجه اين كه: حتى در عصر و زمان ما كه عصر ماشين و وسائل ماشينى است، باز در بسيارى موارد تنها بايد از همين چهار پايان، استفاده كرد، و راه ديگرى وجود ندارد.
***
آن گاه به سراغ گروه ديگرى از حيوانات مى‌رود كه: براى سوارى انسان از آنها استفاده مى‌شود، مى‌فرمايد: «خداوند اسبها، استرها و الاغها را آفريد تا شما بر آن سوار شويد، و هم مايه زينت شما باشد» «وَ الْخَيْلَ وَ الْبِغالَ وَ الْحَمِيرَ لِتَرْكَبُوها وَ زِينَةً».
بديهى است زينت در اينجا باز يك مسأله تشريفاتى نيست و براى كسى كه با محتواى تعليمات قرآن آشنا است، اين مطلب روشن است، بلكه يك نوع زينت است كه اثر آن در زندگى اجتماعى ظاهر مى‌گردد.
براى پى بردن به اين حقيقت، كافى است منظره و حال كسى كه با پاى پياده يك راه طولانى بيابانى را پيموده، و خسته و كوفته و ناتوان به مقصد رسيده،- به طورى كه تا مدتى هيچ كارى از او ساخته نيست و نشاطى در او ديده نمى‌شود،- با منظره كسى مقايسه كنيم كه: بر يك مركب را هوار سوار شده، زودتر به مقصد