مى‌گويد: گويا «قِطْع» جمع «قطعه» است، و به همين دليل، از اين تعبير در آيه فوق، گذشتن قسمت عمده شب را فهميده است.
ولى از گفته «راغب» در «مفردات» بر مى‌آيد كه: «قِطْع» به معنى «قطعه» و مفرد است.
اما بسيارى از مفسران اين كلمه را به معنى اواخر شب و هنگام سحر گرفته‌اند، شايد اين تفسير، به خاطر بعضى ديگر از آيات قرآن است كه، صريحاً درباره آل لوط مى‌گويد: نَجَّيْناهُمْ بِسَحَرٍ: «ما آنان را سحرگاهان نجات بخشيديم». «١»
يعنى در همان هنگام كه شهوت پرستان آلوده دامان، در خواب غفلت فرو رفته بودند، و مستى شراب و غرور و شهوت در وجودشان به هم آميخته بود، و شهر براى بيرون رفتن خاندان لوط، كاملًا آماده بود خارج شدند.
و عجب اين كه: شروع مجازات كوبنده آنها نيز در هنگام صبح، وقت طلوع آفتاب بود، و شايد انتخاب اين وقت، به خاطر آن بوده است كه: گروه مهاجم هنگامى كه نابينا شدند و به خانه‌هاى خود بازگشتند، كمى در فكر فرو رفتند به همين جهت آن شب را به آنها مهلت داد، شايد توبه كنند و باز گردند، و در مقام جبران بر آيند.
از بعضى روايات، نيز استفاده مى‌شود، بعضى از آنها هنگامى كه به خانه‌هاى خود بازگشتند، سوگند ياد كردند: ما صبحگاهان حتى يك نفر از خانواده لوط عليه السلام را زنده نخواهيم گذارد، اما پيش از آن كه بتوانند گامى در اين راه بردارند عذاب الهى آنها را درو كرد! «٢»
***