و در پايان اين بخش از نعمتها اضافه مى‌كند: كَذلِكَ يُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْلِمُونَ: «اين گونه خداوند نعمتهايش را بر شما به حد كمال مى‌رساند تا تسليم فرمان او باشيد».
***
هدف از تشريح نعمتها
احتياج به تذكر ندارد كه: بر شمردن نعمتهاى گوناگون الهى در آيات مختلف اين سوره، يا ساير آيات قرآن، به اصطلاح براى منت‌گذارى، و يا كسب وجهه، و مانند آن نيست، كه خدا برتر و بالاتر از همه اينها است، و بى‌نياز از هر كس و هر چيز.
همه اينها در مسير برنامه‌هاى سازنده تربيتى است، برنامه‌هائى كه انسان را به آخرين مرحله تكامل ممكن از نظر معنوى و مادى برساند.
گوياترين دليل براى اين موضوع، همان جمله‌هائى است كه در آخر بسيارى از آيات گذشته آمده است، كه در عين تنوع، همگى در همان خط پرورش و تربيت انسان قرار دارد.
در آيه ١٤ بعد از بيان نعمت تسخير درياها مى‌فرمايد: (لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ).
در آيه ١٥ بعد از بيان نعمت كوهها و نهرها و جاده‌ها مى‌گويد: (لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ).
در آيه ٤٤ بعد از بيان بزرگترين نعمت معنوى يعنى نزول آيات قرآن مى‌گويد: (وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ).
و در آيه ٧٨ بعد از ذكر نعمت بسيار مهم ابزار شناخت (گوش و چشم و عقل) مى‌فرمايد: (لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ).
و در آيه ٨١ بعد از اشاره به تكميل نعمتهاى پروردگار مى‌گويد: (لَعَلَّكُمْ