تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥
به هر حال، برجهاى آسمانى اشاره به منزلگاههاى خورشيد و ماه است، و به تعبير دقيقتر، هنگامى كه: ما از كره زمين به ماه و خورشيد نگاه مىكنيم، در هر فصل و موقعى از سال آنها را در مقابل يكى از صورتهاى فلكى «١» مىبينيم و مىگوئيم خورشيد مثلًا در برج «حمل، يا ثور، يا ميزان، و عقرب و قوس» است. «٢»
بديهى است، وجود اين برجهاى آسمانى و منزلگاههاى ماه و خورشيد، و آن نظام خاصى كه براى حركت آنها در اين برجها وجود دارد- كه تقويم مجسم جهان هستى ما را تشكيل مىدهد- دليل روشنى است بر علم و قدرت آفريدگار، اين نظام شگرف، با اين حساب دقيق و مستمر، بيانگر نقشه و هدفى است كه در آفرينش اين جهان بوده، و هر چه در آن بيشتر بينديشيم، ما را به آفريننده جهان نزديكتر مىسازد.
پس از آن اضافه مىكند: «ما آسمان و اين صورتهاى فلكى را براى بينندگان زينت بخشيديم» «وَ زَيَّنَّاها لِلنَّاظِرِينَ». «٣»
در يك شب تاريك و پر ستاره، نظرى به آسمان بيفكنيد، ستارگانى كه در هر گوشه و كنار به صورت گروه، گروه، دور هم جمع شدهاند را مشاهده مىكنيد، گوئى هر دسته براى خود انجمنى دارند، و آهسته نجوى مىكنند، بعضى، خيره، خيره، به ما نگاه كرده اصلًا چشمك نمىزنند، بعضى، مرتباً چشمك مىزنند، گوئى ما را به سوى خود مىخوانند، بعضى، آن چنان مىدرخشند كه خيال مىكنيم، دارند به ما نزديك مىشوند، و بعضى، با نور كمرنگ خود، گوئى از آن