مؤمنان از نظر شماره در اقليتند در ادامه پيمان خود با خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله دچار ترديد مى‌شدند، در حالى كه نه اكثريت از لحاظ تعداد، دليل بر قدرت و قوت است؛- زيرا بسيار ديده شده يك اقليت مصمم و با ايمان بر اكثريت عظيمى كه فاقد ايمان بوده‌اند پيروز شده است- و قدرت و قوت دشمن- به فرض اين كه: با كثرت عدد حاصل شود- مجوزى براى پيمان‌شكنى با دوستان نمى‌تواند باشد، چرا كه اگر اين را بشكافيم در واقع يك نوع شرك و بيگانگى از خدا است.
همين موضوع، به شكل ديگرى در عصر ما خودنمائى كرده است، كه:
پاره‌اى از دولتهاى اسلامى ظاهراً كوچك از ترس قدرتهاى بزرگ استعمارى از انجام تعهدات خود با مؤمنان، سر باز مى‌زنند و قدرت ناچيز بشر ضعيف را بر قدرت بى‌پايان خداوند مقدم مى‌شمرند، به غير خدا تكيه مى‌كنند، از غير خدا مى‌ترسند و حتى عهد و پيمان خود را بر سر اين كار مى‌نهند كه، همه اينها از پديده‌هاى شرك و بت پرستى است.
***