جانداران، بدون وجود يك نقشه حساب شده و دقيق از طرف يك عقل كل امكان‌پذير نيست!
راستى هم چنين است آيا از يك ماده واحد و بسيار ساده و پست، اين همه مشتقات شگفت‌انگيز و عجيب- كه هر كدام براى خود تشكيلات مفصلى دارد- به وجود آوردن بدون تكيه بر يك علم و قدرت بى‌پايان، امكان پذير است؟
نتيجه اين كه: غوغاى تضاد عقيده تكامل انواع، با مسأله خداشناسى يك غوغاى بى‌اساس و بى‌دليل بوده است (خواه فرضيه تكامل را بپذيريم يا نپذيريم).
تنها اين مسأله باقى مى‌ماند كه آيا فرضيه تكامل انواع با تاريخچه‌اى كه قرآن براى آفرينش آدم ذكر كرده است تضادى دارد، يا نه؟! كه ذيلًا از آن بحث مى‌شود.
***
قرآن و مسأله تكامل
جالب اين كه: هم طرفداران تكامل انواع، و هم منكران آن يعنى آنها كه در ميان مسلمين بوده‌اند به آيات قرآن براى اثبات مقصد خويش تمسك جسته‌اند، ولى شايد، هر دو گروه گاهى تحت تأثير عقيده خود به آياتى استدلال كرده‌اند كه كمتر ارتباطى با مقصود آنها داشته است، لذا ما از هر دو طرف آياتى را انتخاب مى‌كنيم كه قابل بحث و مذاكره باشد.
مهمترين آيه‌اى كه طرفداران تكامل، روى آن تكيه مى‌كنند، آيه ٣٣ سوره «آل عمران» است: إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى‌ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ: «خداوند آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را بر جهانيان برگزيد».
آنها مى‌گويند: همان گونه كه نوح، و آل ابراهيم، و آل عمران، در ميان امتى