٤٥ أَ فَأَمِنَ الَّذِينَ مَكَرُوا السَّيِّئاتِ أَنْ يَخْسِفَ اللَّهُ بِهِمُ الأَرْضَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ مِنْ حَيْثُ لايَشْعُرُونَ
٤٦ أَوْ يَأْخُذَهُمْ فِي تَقَلُّبِهِمْ فَما هُمْ بِمُعْجِزِينَ
٤٧ أَوْ يَأْخُذَهُمْ عَلى‌ تَخَوُّفٍ فَإِنَّ رَبَّكُمْ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ
ترجمه:
٤٥- آيا توطئه‌گران از اين ايمن گشتند كه ممكن است خدا آنها را در زمين فرو برد، و يا مجازات (الهى)، از آنجا كه انتظارش را ندارند، به سراغشان آيد؟!
٤٦- يا به هنگامى كه (براى كسب مال و ثروت افزون‌تر) در رفت آمدند، دامانشان را بگيرد در حالى كه قادر به فرار نيستند؟!
٤٧- يا به طور تدريجى، با هشدارهاى خوف‌انگيز آنان را گرفتار سازد؟! چرا كه پروردگار شما، رئوف و رحيم است.
تفسير:
انواع مجازاتها در برابر انواع گناهان!
قرآن، در بسيارى از بحثها، مطالب استدلالى را با مسائل عاطفى چنان به هم مى‌آميزد، كه برترين اثر را در نفوس شنوندگان داشته باشد، آيات فوق، نمونه‌اى از اين روش است.
آيات گذشته يك بحث منطقى در زمينه نبوت و معاد با مشركان داشت، ولى آيات مورد بحث به تهديد جباران و مستكبران و گنهكاران لجوج