به راست، و سپس دعوت به اجراى اصول عدالت آن هم نه به صورت يك برنامه موقت، بلكه همان گونه كه جمله «يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ» مى‌گويد، يك برنامه مستمر و هميشگى؛ چرا كه فعل مضارع معنى استمرار مى‌رساند.
***
٣- در روايتى كه از طرق اهل‌بيت عليهم السلام نقل شده در تفسير آيات فوق مى‌خوانيم: الَّذِي يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ أَمِيْرُالْمُؤْمِنِيْنَ وَ الأَئِمَّةُ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ: «كسى كه دعوت به عدل مى‌كند، اميرمؤمنان و امامانند». «١»
بعضى از مفسران، جمله «مَنْ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ» را به «حمزه»، «عثمان بن مظعون» و يا «عمّار» و «أَبْكَم» را به «ابى بن خلف»، «ابوجهل» و مانند آنها تفسير كرده‌اند.
روشن است: همه اينها از قبيل بيان مصداقهاى واضح و مهم مى‌باشد و هرگز دليل بر انحصار نيست، اين تفسيرها ضمناً مشخص مى‌كند كه: آيات فوق در صدد بيان تشبيهى براى مشركان و مؤمنان است نه بتها و خداوند.
***