آمده است: وَ لاتَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى‌ ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقى‌: «چشم خود را به نعمتهائى كه به گروههائى از آنها داده‌ايم نيفكن، اينها گلهاى زندگى دنياست (گلهائى ناپايدار كه زود پژمرده و پرپر مى‌شوند)، اينها به خاطر آن است كه مى‌خواهيم آنها را با آن بيازمائيم، آنچه خدا به تو روزى داده است براى تو بهتر و پايدارتر است».
دستور سومى كه به پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌دهد در زمينه تواضع و فروتنى و نرمش در برابر مؤمنان است، مى‌فرمايد: «بالهاى خود را براى مؤمنان بگستر و پائين بياور» «وَ اخْفِضْ جَناحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ».
اين تعبير، كنايه زيبائى از تواضع و محبت و ملاطفت است همان گونه كه پرندگان به هنگامى كه مى‌خواهند، نسبت به جوجه‌هاى خود اظهار محبت كنند آنها را زير بال و پر خود مى‌گيرند، و هيجان‌انگيزترين صحنه عاطفى را مجسم مى‌سازند، آنها را در مقابل حوادث و دشمنان حفظ مى‌كنند، و از پراكندگى نگه مى‌دارند!
در حقيقت، اين تعبير كنائىِ فشرده و كوتاه، مطالب فراوانى را در خود نهفته دارد!.
ضمناً- ممكن است ذكر اين جمله بعد از دستورات فوق، اشاره به اين باشد: مبادا در مقابل كفار متنعم، به خاطر دارا بودن نعمتهاى مادى، تواضع و فروتنى كنى، بلكه تواضع و فروتنى و محبت و عواطفت را متوجه مؤمنان ساز، هر چند دستشان از مال دنيا تهى باشد.
***
سرانجام دستور چهارم، را به پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌دهد و مى‌گويد: در برابر اين افراد بى‌ايمان و ثروتمند، محكم بايست «و صريحاً بگو: من انذار كننده آشكارم»