«أَوْزار» جمع «وِزر» به معنى بار سنگين و نيز به معنى گناه آمده است و اين كه به وزير، «وزير» گفته مى‌شود، براى اين است كه: مسئوليت سنگينى به دوش مى‌كشد.
***
در اينجا اين سؤال پيش مى‌آيد كه: چگونه قرآن گفته است: «قسمتى از بار گناهان كسانى را كه گمراه كرده‌اند، بر دوش دارند» و نگفته همه بار گناهان آنها را، با اين كه: در روايات مى‌خوانيم: اگر كسى سنت بدى بگذارد تمام گناهان كسانى كه به آن عمل كرده‌اند را بر دوش مى‌كشد.
بعضى از مفسران، در پاسخ اين سؤال گفته‌اند كه: «پيروان گمراه» دو نوع گناه دارند، گناهانى را كه به عنوان پيروى از رهبرانشان مرتكب مى‌شوند، و گناهانى را كه مستقلًا دارند، آنچه بر دوش رهبران سنگينى مى‌كند نوع اول است.
و بعضى «مِنْ» را در آيه فوق، براى تبعيض نگرفته‌اند بلكه براى بيان اين كه: گناهان پيروان بر دوش رهبران است، دانسته‌اند.
ولى تفسير ديگرى به نظر مى‌رسد كه: از همه اينها دلچسب‌تر است، و آن اين كه: پيروان گمراه، دو حالت دارند، گاهى آگاهانه به دنبال اين رهبران منحرف مى‌افتند، كه نظيرش را در طول تاريخ فراوان ديده‌ايم، در اين صورت، عامل گناه هم دستور رهبران است، و هم تصميم خودشان، و در اينجا است كه يك سهم از مسئوليت گناهانشان بر دوش رهبران است (بى آن كه چيزى از گناهان آنها كاسته شود).
اما گاه مى‌شود: پيروان بدون اين كه: مايل باشند اغفال مى‌شوند و تحت تأثير وسوسه‌هاى رهبران گمراه قرار مى‌گيرند كه نمونه آن در ميان مردم عوام در بسيارى از جوامع ديده مى‌شود،- آنها حتى ممكن است با قصد «تَقَرُّبِ الَى اللَّه»