سپس، صريحترين تهديدهاى خود را متوجه پيروان شيطان كرده مى‌گويد:
«جهنم ميعادگاه همه آنها است» «وَ إِنَّ جَهَنَّمَ لَمَوْعِدُهُمْ أَجْمَعِينَ».
گمان نكنند كه آنها از چنگال مجازات مى‌توانند فرار كنند، و يا به حساب آنها رسيدگى نمى‌شود، حساب همه آنها يك جا و در يك محل رسيدگى خواهد شد.
***
«همان دوزخى كه هفت در دارد، و براى هر درى گروهى از پيروان شيطان تقسيم شده‌اند» «لَها سَبْعَةُ أَبْوابٍ لِكُلِّ بابٍ مِنْهُمْ جُزْءٌ مَقْسُومٌ».
اين در در حقيقت درهاى گناهانى است كه به وسيله آن، افراد وارد دوزخ مى‌شوند، هر گروهى به وسيله ارتكاب گناهى و از درى؛ همان گونه كه درهاى بهشت، طاعات و اعمال صالح و مجاهدتهائى است كه به وسيله آن، بهشتيان وارد بهشت مى‌شوند.
***
نكته‌ها:
١- تكبر و غرور، سرچشمه بزرگترين بدبختيها است
مهمترين نكته تربيتى كه از داستان «ابليس و آفرينش آدم» كه در سوره‌هاى مختلف قرآن آمده، استفاده مى‌شود، همان سقوط وحشتناك «ابليس» از آن مقام والائى كه داشت، به خاطر كبر و غرور است!
مى‌دانيم «ابليس» از فرشتگان نبود (همان گونه كه از آيه ٥٠ سوره «كهف» استفاده مى‌شود) و آن چنان ارتقاء مقام در سايه اطاعت فرمان خدا پيدا كرده بود كه در صفوف فرشتگان قرار داشت، حتى بعضى مى‌گويند: معلم فرشتگان بود، و طبق آنچه از «خطبه قاصعه در نهج البلاغه» استفاده مى‌شود، هزاران سال پرستش خدا كرده بود.