و به هر حال، هيچ مانعى ندارد كه آيه، مفهوم گسترده‌اى داشته باشد كه گياهان و انسانها و معادن و مانند آن را شامل شود.
***
و از آنجا كه، وسائل زندگى انسان، منحصر به گياهان و معادن نيست در آيه بعد، به تمام اين مواهب اشاره كرده مى‌گويد: «ما انواع وسائل زندگى را براى شما در زمين قرار داديم» «وَ جَعَلْنا لَكُمْ فِيها مَعايِشَ».
نه تنها براى شما بلكه براى همه موجودات زنده «و كسانى كه شما روزى آنها را نمى‌دهيد» و از دسترس شما خارجند «وَ مَنْ لَسْتُمْ لَهُ بِرازِقِينَ».
آرى براى همه آنها نيازمنديهايشان را فراهم ساختيم.
«مَعايِش» جمع «مَعِيشة» و آن وسيله و نيازمنديهاى زندگى انسان است، كه گاهى خود به دنبال آن مى‌رود، و گاهى آن، به سراغ او مى‌آيد.
گرچه بعضى از مفسران كلمه «معايش» را تنها تفسير به زراعت و گياهان و يا خوردنيها و نوشيدنيها كرده‌اند، ولى پيدا است، مفهوم لغت كاملًا وسيع است و تمام وسائل حيات را شامل مى‌شود.
مفسران در تفسير جمله «مَنْ لَسْتُمْ لَهُ بِرازِقِينَ» دو تفسير گفته‌اند:
نخست اين كه: همان گونه كه: در بالا گفتيم خداوند مى‌خواهد مواهب خويش را هم درباره انسانها و هم درباره حيوانات و موجودات زنده‌اى كه انسان توانائى تغذيه آنها ندارد، بيان كند.
ديگر اين كه: خداوند مى‌خواهد به انسانها گوشزد نمايد كه ما هم وسيله زندگى براى شما در اين زمين قرار داديم و هم موجودات زنده‌اى در اختيارتان گذارديم (مانند چهار پايان) كه شما توانائى بر روزى دادن آنها را نداريد، خداوند