مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ مَوْزُونٍ».
چه تعبير زيبا و رسائى‌اى است تعبير به «مَوْزُون» كه در اصل از ماده «وَزْن» به معنى شناسائى اندازه هر چيز گرفته شده است «١» و اشاره به حساب دقيق و نظم شگرف و اندازه‌هاى متناسب در همه اجزاى گياهان است كه هر يك از آنها بلكه هر يك از اجزاء آنها از ساقه، شاخه، برگ، گلبرگ، تخم و ميوه حساب و كتاب معينى دارد.
در كره زمين شايد صدها هزار نوع گياه داريم با خواص مختلف و آثار متنوع و گوناگون كه شناخت هر يك دريچه‌اى است براى شناخت «اللَّه» و برگ هر كدام از آنها دفترى است از «معرفت كردگار».
اين احتمال نيز در معنى اين جمله داده شده است كه: منظور روئيدن معادن مختلف در كوهها مى‌باشد زيرا عرب كلمه «انبات» را درباره معدن نيز به كار مى‌برد.
در بعضى از روايات نيز اشاره به اين معنى شده است، در روايتى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم: تفسير اين آيه را از حضرتش پرسيدند، فرمود: «منظور اين است كه: خداوند در كوهها معادن طلا و نقره و جواهرات و ساير فلزات آفريده است». «٢»
و ممكن است منظور از «انبات» (روياندن) در اينجا معنى وسيعى باشد كه همه مخلوقاتى را كه خداوند در زمين ايجاد كرده است، فرا گيرد، در سوره «نوح» از قول اين پيامبر بزرگ مى‌خوانيم كه: به مردم مى‌گفت: وَ اللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الأَرْضِ نَباتاً: «خداوند شما را همچون گياهى از زمين رويانيد». «٣»