«تقوا» در همه ابعاد، و در مفهوم وسيعش، از جمله، تقوا در برابر مخالفان، يعنى حتى در برابر دشمن بايد اصول اخلاق اسلامى را رعايت كرد، با اسيران معامله اسلامى نمود، با منحرفان رعايت انصاف و ادب كرد، از دروغ و تهمت پرهيز نمود.
و حتى در ميدان جنگ همان گونه كه در اصول تعليمات جنگى اسلام وارد شده است، بايد تقوا و موازين اسلامى را حفظ كرد: به بى‌دفاعان نبايد حمله كرد، متعرض كودكان و پيران از كار افتاده نبايد شد، چهارپايان را نبايد از بين برد، مزارع را نبايد نابود كرد، آب را نبايد بر روى دشمن بست، خلاصه، تقوا و رعايت اصول عدالت، در برابر دوست و دشمن عموماً بايد انجام گيرد و اجرا شود (البته موارد استثنائى كه بسيار نادر است از اين حكم خارج مى‌باشد).
١٠- «و خداوند با كسانى است كه نيكوكارند» «وَ الَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ».
چنانكه قرآن در ساير آيات بيان كرده، گاهى، بايد پاسخ بدى را به نيكى داد، و دشمن را از اين طريق شرمنده و شرمسار نمود چرا كه: اين كار پر خصومت‌ترين دشمنان و «أَلَدُّ الْخِصام» را به دوست مهربان و «وَلِىٌّ حَمِيم» مبدل مى‌سازد!
احسان و نيكى، اگر به موقع و در جاى خود، انجام پذيرد، يكى از بهترين روشهاى مبارزه است، و تاريخ اسلام، پر است از مظاهر اين برنامه، رفتارى كه پيامبر صلى الله عليه و آله با مشركان «مكّه» بعد از فتح نمود، معامله‌اى كه با «وحشى» قاتل «حمزه» كرد، برخوردى كه با اسيران بدر داشت، رفتارى كه با يهوديانى كه انواع اذيت و آزار را درباره او روا مى‌داشتند، انجام داد، و همچنين نظائر اين برنامه در زندگى على عليه السلام و ساير پيشوايان بزرگ، خود بيانگر اين دستور اسلامى است.