عفو، گذشت و شكيبائى كارگر نيفتاد باز نبايد مأيوس و دلسرد شد، و يا بى‌تابى و جزع نمود، بلكه، بايد با حوصله و خونسردى هر چه بيشتر همچنان به تبليغ ادامه داد.
لذا در هفتمين دستور، مى‌گويد: «بر آنها اندوهگين مباش» «وَ لاتَحْزَنْ عَلَيْهِمْ».
اين حزن و اندوه، كه حتماً به خاطر عدم ايمان آنها است ممكن است يكى از دو پديده را در انسان به وجود آورد، يا او را براى هميشه دلسرد سازد، و يا او را به جزع، بى‌تابى و بى‌حوصلگى وادارد.
بنابراين، نهى از حزن و اندوه در واقع از هر دو پديده است، يعنى در راه دعوت به سوى حق، نه بى‌تابى كن و نه مأيوس باش.
٨- با تمام اين اوصاف، باز ممكن است دشمن لجوج، دست از توطئه بر ندارد و به طرح نقشه‌هاى خطرناك بپردازد، در چنين شرائطى، موضعگيرى صحيح همان است كه قرآن مى‌گويد: «از توطئه‌هاى آنها نگران مباش و محدود نشو» «وَ لاتَكُ فِي ضَيْقٍ مِمَّا يَمْكُرُونَ».
اين توطئه‌ها، هر قدر وسيع، حساب شده و خطرناك باشد باز نبايد شما را از ميدان بيرون كند، و گمان بريد كه در تنگنا قرار گرفته، محاصره شده‌ايد، چرا كه تكيه گاه شما، خدا است و با استمداد از نيروى ايمان، استقامت، پشتكار، عقل و درايت مى‌توانيد اين توطئه‌ها را خنثى كنيد و نقش بر آب.
***
آخرين آيه مورد بحث، كه سوره «نحل» با آن پايان مى‌گيرد به نُهمين و دهمين برنامه، اشاره كرده، مى‌گويد:
٩- «خداوند با كسانى است كه تقوا را پيشه كنند» «إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا».