١٢٥ ادْعُ إِلى‌ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ
١٢٦ وَ إِنْ عاقَبْتُمْ فَعاقِبُوا بِمِثْلِ ما عُوقِبْتُمْ بِهِ وَ لَئِنْ صَبَرْتُمْ لَهُوَ خَيْرٌ لِلصَّابِرِينَ
١٢٧ وَ اصْبِرْ وَ ما صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ وَ لاتَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَ لاتَكُ فِي ضَيْقٍ مِمَّا يَمْكُرُونَ
١٢٨ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ الَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ
ترجمه:
١٢٥- با حكمت و اندرز نيكو، به راه پروردگارت دعوت نما، و با آنها به روشى كه نيكوتر است، استدلال و مناظره كن! پروردگارت، از هر كسى بهتر مى‌داند چه كسى از راه او گمراه شده است؛ و او به هدايت يافتگان داناتر است.
١٢٦- و هر گاه خواستيد مجازات كنيد، تنها به مقدارى كه به شما تعدى شده كيفر دهيد! و اگر شكيبائى كنيد، اين كار براى شكيبايان بهتر است.
١٢٧- صبر كن، و صبر تو فقط براى خدا و به توفيق خدا باشد، و به خاطر (كارهاى) آنها، اندوهگين و دلسرد مشو، و از توطئه‌هاى آنها، در تنگنا قرار مگير.
١٢٨- خداوند با كسانى است كه تقوا پيشه كرده‌اند، و كسانى كه نيكوكارند