***
با مشاهده چنين نمونه‌هاى زنده و روشنى، شما در راه آن غافلان و ظالمان و كفران كنندگان نعمتهاى الهى گام ننهيد «شما از آنچه خدا روزيتان كرده است حلال و پاكيزه بخوريد و شكر نعمتهاى او را به جا آوريد اگر او را مى‌پرستيد» «فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالًا طَيِّباً وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ».
***
نكته‌ها:
١- آيا مثال است يا يك جريان تاريخى؟
در آيات فوق، هنگامى كه سخن از يك منطقه آباد و پر نعمت به ميان آمده كه بر اثر كفران نعمت، گرفتار ناامنى و گرسنگى و بدبختى شد، تعبير به «مَثَلًا» نموده، و از سوى ديگر، فعلهائى كه در اين آيه ذكر شده به صورت فعل ماضى است كه بيانگر وقوع چنين حادثه‌اى در خارج است.
در ميان مفسران گفتگو واقع شده كه، آيا هدف، بيان يك مثال كلى بوده يا بيان يك واقعيت عينى خارجى است؟.
طرفداران احتمال دوم، در اين كه: اين منطقه كجا بوده است باز گفتگو دارند:
گروهى معتقدند: اشاره به سرزمين «مكّه» است و شايد تعبير: «يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ» (روزى آن منطقه به طور فراوان از هر مكانى فرا مى‌رسيد) باعث تقويت اين احتمال شده است چرا كه اين تعبير دليل بر اين است كه: آن منطقه يك منطقه توليد كننده مواد مورد نياز نبوده، بلكه از خارج به آن حمل مى‌شده.
و از اين گذشته، با جمله: «يُجْبى‌ الَيْهِ ثَمَراتُ كُلِّ شَىْ‌ءٍ» (ثمرات همه چيز