تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٨
ايمان بود، و آنها كه با تمام ميل به كفر باز گشتند، گروه سومى وجود دارند كه همان فريب خوردگانند.
آيه بعد به وضع آنها اشاره كرده، مىگويد: «پروردگار تو نسبت به كسانى كه فريب خوردند و از ايمان باز گشتند اما بعداً توبه كردند و صدق توبه خود را با هجرت و جهاد و صبر و استقامت به ثبوت رساندند آرى پروردگارت نسبت به آنها غفور و رحيم است» «ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ هاجَرُوا مِنْ بَعْدِ ما فُتِنُوا ثُمَّ جاهَدُوا وَ صَبَرُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ». «١»
اين آيه، دليل روشنى است براى قبول توبه مرتد، ولى اشخاصى كه در آيه مورد بحث هستند، قبلًا مشرك بودهاند و بعد مسلمان شدهاند، بنابراين «مرتد ملى» محسوب مىشوند نه «مرتد فطرى». «٢»
***
سرانجام، آخرين آيه مورد بحث، به عنوان يك هشدار عمومى مىگويد: «به ياد آوريد روزى را كه هر كس در فكر خويشتن است و به دفاع از خود برمىخيزد» تا خود را از عذاب و مجازات دردناكش رهائى بخشد «يَوْمَ تَأْتِي كُلُّ نَفْسٍ تُجادِلُ عَنْ نَفْسِها». «٣»
گاهى، گنهكاران براى نجات از چنگال عذاب، اعمال خلاف خود را به كلى