إِيمانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالإِيمانِ وَ لكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ». «١»

در واقع، در اينجا اشاره به دو گروه، از كسانى است كه بعد از پذيرش اسلام راه كفر را پيش مى‌گيرند.
نخست، آنها كه در چنگال دشمنان بى‌منطق گرفتار مى‌شوند، و تحت فشار و شكنجه آنها اعلام بيزارى از اسلام و وفادارى به كفر مى‌كنند، در حالى كه آنچه مى‌گويند، تنها با زبان است و قلبشان مالامال از ايمان مى‌باشد.
اين گروه، مسلماً مورد عفوند، بلكه اصلًا گناهى از آنها سر نزده است، اين همان «تقيّه مجاز» است كه، براى حفظ جان و ذخيره كردن نيروها، براى خدمت بيشتر در راه خدا، در اسلام مجاز شناخته شده است.
گروه دوم، كسانى هستند كه به راستى دريچه‌هاى قلب خود را به روى كفر و بى ايمانى مى‌گشايند، و مسير عقيدتى خود را به كلى عوض مى‌كنند، اينها گرفتار غضب خدا و عذاب عظيم او مى‌شوند.
ممكن است «غضب» اشاره به محروميت آنها از رحمت الهى و هدايت او