تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٠
١٠٤- به يقين، كسانى كه به آيات الهى ايمان نمىآورند، خدا آنها را هدايت نمىكند؛ و براى آنان عذاب دردناكى است.
١٠٥- تنها كسانى دروغ مىبندند كه به آيات خدا ايمان ندارند؛ (آرى) دروغگويان واقعى آنها هستند.
شأن نزول:
«ابن عباس» مىگويد: مشركان بهانهجو، هنگامى كه آيهاى نازل مىشد و دستور سختى در آن بود و سپس آيه ديگرى مىآمد و دستور سهلترى در آن بود، مىگفتند: محمّد اصحاب خود را مسخره مىكند و دست مىاندازد، امروز دستور به چيزى مىدهد، و فردا از همان نهى مىكند، اينها نشان مىدهد كه محمّد همه را از پيش خود مىگويد نه از ناحيه خدا.
در اين هنگام آيه نخست نازل شد و به آنها پاسخ گفت.
تفسير:
دروغ رسوا!
در آيات گذشته سخن از قرآن و طرز بهرهگيرى از آن در ميان بود، آيات مورد بحث، گوشههاى ديگرى از مسائل مربوط به قرآن مخصوصاً ايرادهائى را كه مشركان به اين آيات الهى مىگرفتند بيان مىكند.
نخست مىگويد:
«هنگامى كه آيهاى را به آيه ديگرى تبديل كنيم- و اين تغيير و تبديل حكمتى دارد كه خدا بهتر مىداند حكمتش چيست و چگونه بايد نازل كند- آنها مىگويند به خدا دروغ مىبندى! اما اكثر آنها حقيقت امر را نمىدانند» «وَ إِذا بَدَّلْنا