در حديثى در تفسير اين آيه از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم:
إِنَّ الْقُرْآنَ لايُقْرَأُ هَذْرَمَةً، وَ لَكِنْ يُرَتَّلُ تَرْتِيلًا، إِذَا مَرَرْتَ بِآيَةٍ فِيها ذِكْرُ النَّارِ وَقَفْتَ عِنْدَهَا، وَ تَعَوَّذْتَ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ: «قرآن را تند و دست و پا شكسته نبايد خواند، بلكه بايد به آرامى تلاوت كرد، هنگامى كه به آيه‌اى مى‌رسى كه در آن ذكر آتش دوزخ شده است توقف مى‌كنى (و مى‌انديشى) و به خدا از آتش دوزخ پناه مى‌برى»! «١»
٤- علاوه بر ترتيل، دستور به «تدبّر و تفكر» در آيات قرآن داده است آنجا كه مى‌گويد: أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ: «آيا آنها در قرآن نمى‌انديشند»؟. «٢»
در حديثى مى‌خوانيم: اصحاب و ياران پيامبر صلى الله عليه و آله قرآن را ده آيه ده آيه از پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌آموختند، و ده آيه دوم را فرا نمى‌گرفتند مگر اين كه: آنچه در آيات نخستين بود از علم و عمل بدانند. «٣»
و در حديث ديگرى از پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: أَعْرِبُوا الْقُرْآنَ وَ الْتَمِسُوا غَرائِبَهُ: «قرآن را فصيح و روشن بخوانيد و از شگفتيهاى مفاهيم آن بهره گيريد». ٤
و نيز در حديث ديگر از امام صادق عليه السلام نقل شده: لَقَدْ تَجَلَّى اللَّهُ لِخَلْقِهِ فِى كَلامِهِ وَ لكِنَّهُمْ لايُبْصَرُونَ: «خداوند خود را در كلامش به مردم نشان داده است، ولى كوردلان نمى‌بينند». ٥
(تنها روشن ضميران آگاه و انديشمندان با ايمان، جمال او را در سخنش مشاهده مى‌كنند).
٥- آنها كه آيات قرآن را مى‌شنوند نيز وظيفه‌اى دارند، وظيفه‌شان سكوت