تفسير و تأكيد آمده است.
نتيجه اين كه: جمله «أَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّه» خاص است و جمله «لاتَنْقُضُوا الايْمان» عام.
***
و از آنجا كه مسأله وفاى به عهد، از مهمترين پشتوانه‌ها براى ثبات هر جامعه است، در آيه بعد، نيز با لحن توأم با نوعى سرزنش و ملامت، آن را تعقيب كرده، مى‌گويد: «شما همانند آن زنى نباشيد كه پشمها را تابيده اما پس از آن همه را وا مى‌تابيد» «وَ لاتَكُونُوا كَالَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَها مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْكاثاً». «١»

اشاره، به داستان زنى است از قريش به نام «رايطه» در زمان جاهليت، كه از صبح تا نيم روز، خود و كنيزانش، پشمها و موهائى را كه در اختيار داشتند مى‌تابيدند، و پس از آن، دستور مى‌داد همه آنها را واتابند و به همين جهت به عنوان «حمقاء» (زن احمق) در ميان عرب، معروف شده بود.
اين كار، مخصوصاً از اين نظر كه: پشم بر اثر تابيدن، استحكام و تكامل تازه‌اى پيدا مى‌كند و با گشودن آن، يك حركت ارتجاعى انجام شده نه تنها بى حاصل، بلكه زيان‌آور است.
همين گونه كسانى كه با پيمان بستن با خدا و به نام حق، تعهدى را مى‌پذيرند، هر گونه حركتى در جهت شكستن اين عهد و پيمان انجام دهند نه تنها بيهوده است، بلكه، دليل بر انحطاط و سقوط شخصيت آنها نيز مى‌باشد.
آن گاه اضافه مى‌كند: «شما نبايد به خاطر ملاحظه اين و آن و اين كه گروهى،