كافران بود». «١»
اين احتمال را نيز داده‌اند كه: منظور از «أَكْثَر» آنهائى هستند كه اتمام حجت در حقشان شده است، و در برابر آنها اقليتى بوده‌اند كه هنوز اتمام حجت بر آنها نشده بود، اين معنى را نيز مى‌توان به معنى اول باز گرداند.
***
نكته‌ها:
١- نِعْمَتَ اللَّهِ چيست؟
در اين كه: منظور از «نِعْمَتَ اللَّهِ» در اين آيه، چيست؟ با تفسيرهاى متعددى در كلمات مفسران برخورد مى‌كنيم كه: غالباً از قبيل تفسير به مصداق است، در حالى كه مفهوم «نِعْمَتَ اللَّهِ» آن چنان وسيع و گسترده است كه همه نعمتهاى مادى و معنوى را شامل مى‌شود، و حتى وجود شخص پيامبر صلى الله عليه و آله را.
در روايات اهل‌بيت عليهم السلام مى‌خوانيم: منظور از «نِعْمَتَ اللَّهِ» همان نعمت وجود ائمه و رهبران معصوم عليهم السلام است.
در روايتى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: نَحْنُ وَ اللَّهِ نِعْمَةُ اللَّهِ الَّتِي أَنْعَمَ بِها عَلى‌ عِبادِهِ وَ بِنا فازَ مَنْ فازَ: «به خدا سوگند نعمت اللَّه كه خداوند به وسيله آن، بندگانش را مشمول لطف خود قرار داده مائيم، و سعادتمندان به وسيله ما سعادتمند مى‌شوند». «٢»
روشن است: سعادت و پيروزى بدون استفاده از رهبرى رهبران راستين، امكان پذير نيست و اين از روشنترين نعمتهاى الهى است كه به عنوان بيان يك مصداق آشكار در اينجا ذكر شده است.
***