يكى فرش درست كنند، از ديگرى لباس، از ديگرى خيمه و مانند آن.
در اين كه: منظور از «أَثاث» و «متاع» در اين آيه چيست؟ مفسران احتمالاتى داده‌اند.
روى هم رفته «اثاث» به معنى وسائل خانه است و در اصل از ماده «اثّ» به معنى كثرت و درهم پيچيدگى گرفته شده و از آنجا كه وسائل خانه معمولًا زياد است به آن اثاث گفته‌اند.
«متاع» به هر گونه چيزى مى‌گويند كه انسان از آن متمتع و بهره‌مند مى‌شود (بنابراين، هر دو تعبير يك مطلب را از دو زاويه مختلف نشان مى‌دهد).
و با توجه به آنچه گفته شد، ذكر اين دو تعبير، پشت سر هم ممكن است اشاره به اين باشد كه: شما مى‌توانيد از پشم و كرك و موى چهار پايان، وسائل زيادى براى خانه خود فراهم سازيد و از آن متمتع گرديد.
بعضى ديگر مانند: «فخر رازى» اين احتمال را داده‌اند كه منظور از «اثاث»، پوشش و لباس است، و «متاع» اشاره به فرش است، ولى، هيچگونه دليلى براى اثبات اين موضوع ذكر نكرده‌اند.
«آلوسى» در «روح المعانى» اين احتمال را نيز نقل مى‌كند كه: «اثاث» اشاره به وسائل منزل بوده باشد، و «متاع» به وسائلى كه به عنوان مال التجاره از آن استفاده مى‌كنند.
ولى آنچه ابتدا گفتيم نزديكتر به نظر مى‌رسد.
براى كلمه «الى‌ حِينٍ» نيز تفسيرهاى متعددى ذكر كرده‌اند، اما، ظاهراً منظور اين است: در اين جهان و تا پايان زندگى از اين وسائل بهره مى‌گيريد، اشاره به اين كه: عمر زندگى اين جهان و وسائل و ابزار آن جاودان نيست، و هر چه باشد محدود است.
***