از آسمان نازل مى‌شود (همچون قطرات حيات‌بخش باران و اشعه زنده كننده آفتاب و مانند آن) و يا آنها كه از زمين مى‌رويد و استخراج مى‌گردد، هيچ يك از اينها در اختيار بتها نيست، آنها موجودات بى‌ارزشى هستند كه هيچ اراده‌اى از خود ندارند، و تنها خرافات و تعصبهاى مملو از جهل است كه به آنان نقشى داده است.
در حقيقت جمله «لايَسْتَطِيعُونَ» دليلى است براى جمله «لايَمْلِكُ» يعنى آنها مالك چيزى از روزيها نيستند به دليل اين كه: كمترين قدرتى براى خلقت يا حفظ آنها ندارند.
***
آيه بعد، به عنوان يك نتيجه‌گيرى مى‌گويد: «اكنون كه چنين است شما براى خدا امثال و شبيه و نظير قائل نشويد» «فَلاتَضْرِبُوا لِلَّهِ الأَمْثالَ».
«چرا كه خدا مى‌داند و شما نمى‌دانيد» «إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لاتَعْلَمُونَ».
بعضى از مفسران گفته‌اند: جمله «فَلاتَضْرِبُوا لِلَّهِ الأَمْثالَ» اشاره به منطقى است كه مشركان عصر جاهلى داشته‌اند (و شبيه آن، در ميان بعضى از مشركان عصر ما نيز ديده مى‌شود).
آنها مى‌گفتند: ما اگر به سراغ بتها مى‌رويم به خاطر اين است كه ما شايسته پرستش خدا نيستيم بايد به سراغ بتها برويم كه آنها مقربان درگاه او هستند! خداوند همانند يك پادشاه بزرگ است كه وزراء و خاصان او به سراغ او مى‌روند، و توده مردم كه دسترسى به او ندارند به سراغ حواشى و خاصان و مقربانش خواهند رفت.
اين گونه منطقهاى زشت و غلط كه: گاهى در لباس يك مَثَل انحرافى مجسم مى‌گردد يكى از خطرناكترين منطق‌ها است.