آيات و رواياتى كه تأكيد مى‌كند: روزى در دست خدا است، و سهم و بهره هر كسى را خدا تعيين كرده در حقيقت براى پايان دادن به حرص و ولع و دنيا پرستى، و فعاليت بى قيد و شرط و بى حد و مرز براى كسب درآمد بيشتر است، نه اين كه: هدف آن خاموش كردن شعله‌هاى گرم و داغ نشاط كار و كوشش براى زندگى آبرومندانه و مستقل و خود كفا است.
و با توجه به اين واقعيت، تفسير رواياتى كه مى‌گويد: بسيارى از روزى‌ها است كه اگر شما هم به دنبال آن نرويد به دنبال شما مى‌آيد، روشن مى‌شود.
٢- از نظر جهان بينى توحيدى همه چيز به خدا منتهى مى‌شود، يك خداپرست موحد راستين چيزى را از ناحيه خود نمى‌داند، بلكه هر موهبتى به او مى‌رسد، سرچشمه آن را از خدا مى‌بيند و مى‌گويد: بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ: «كليد همه خوبيها و نيكيها به دست تو است و تو بر هر چيزى قادر و توانائى». «١»
و به اين ترتيب، او بايد در هر مورد توجه به اين حقيقت داشته باشد كه حتى فرآورده‌هاى سعى و كوشش و فكر و خلاقيت او نيز- اگر درست بنگرد- از طرف خدا است، و اگر يك لحظه نظر لطفش برگرفته شود همه اينها خاموش مى‌گردد.
او به هنگامى كه بر مركب سؤار مى‌شود، سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا مى‌گويد: «منزه است خداوندى كه اين را مسخر ما ساخت». «٢»
هنگامى كه به نعمتى برسد، سرود توحيد را سر مى‌دهد و مى‌گويد: وَ ما بِنا مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنْكَ: «هر نعمتى داريم از تو است اى خدا». «٣»
و حتى هنگامى كه يك گام مهم اصلاحى همچون پيامبران در مسير نجات انسانها برمى‌دارد، مى‌گويد: وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ: